Radio Oude Stijl

Jeroen Kijk in de Vegte over Yorin FM:
“Het was een liefdeloze hut, Dj’s die op prime-time zaten namen programma’s op! Hoe kun je dat in je hoofd halen?“

Volgens Jeroen werd er niet met liefde, aandacht en toewijding radio gemaakt en was de club ongeïnspireerd… Het probleem was natuurlijk dat het radiomaken bij Yorin maar één doel diende: geld verdienen. Het had, net als bij veel stations, inderdaad niets te maken met de liefde voor radio of de liefde voor muziek. Hoe lang is het geleden dat jij een DJ enthousiast hebt horen vertellen over die prachtige albumtrack die hij/zij toch graag even wil laten horen? De opmerking van Jeroen onderschrijft alleen maar de mening die ik over veel radiostations heb. Zelfs het ooit zo hartstochtelijke Veronica is inmiddels een zoveelste eend in de bijt. Daar is denk ik weinig aan te doen. De core-bussiness i­s nou eenmaal geld verdienen. In een volgende posting kom ik daar nog op terug… 

jin·gle m [dzin’kel, zachte k] (-s) radio: herkenningsmelodie (soms met gesproken woord erbij) in een bepaald programma.
car·tridge m [kar’tridz] (-s) houder, cassette.

Jingles, bijna iedere (wannabee-) radiomaker heeft er wel í­ets mee. Sommigen (zoals Maarten) slaan een beetje door, maar meestal raken ze wel een gevoelige radiosnaar. Het station dat de jingle in Nederland introduceerde was de ‘Vrije Radio Omroep Nederland’ of V.R.O.N, beter bekend als radio Veronica. Overigens hebben zij het gebruik van jingles zelf niet verzonnen, maar gewoon gejat afgekeken van amerikaanse radiostations. Dat geldt overigens ook voor de jingles zelf, die ook nog wel eens van andere stations ehhh… ‘geleend’ werden (later daarover meer). Maar daar weet Maarten véééééél meer van. De reden dat ik hier mee kom zijn deze masjientjes:

Wow… Zoals in de voorgaande posting te lezen is ben ik heftig aan het ‘puinruimen’ en ergens op zolder vond ik deze klassiekers. Begin jaren 80 waren dit dè jinglemachines voor iedereen die de hele echte niet konden betalen, maar die het gekloot gepruts met nulstartcassettes een beetje zat was. De definitieve doodsteek voor de ‘cartridgeplayer’ was de komst van de MiniDisc van Sony. Wat een gemak! Dus nu, anno 2006, gaan ze samen met een oud strijkijzer, een kapotte printer en nog wat andere zooi eindelijk mee met het ‘grof vuil’. Maar toch een beetje met een knoop in mijn maag zeg ik voor het laatst: “bedankt voor de bewezen diensten!”

Maarten is blijven hangen in de tijd dat radio nog echt fun was. Hij kan mijmeren over zenders die je ’s morgens vroeg op de 3-elemements onder de kap ineens kon ontvangen. Ook liet hij een traantje bij het verdwijnen van de snelstart-cassettes. Wat was er immers mooier dan die eerste seconde dropout die zich al manifesteerde na 5 keer draaien van de “meermuziek” of “vrijeradio” jingle! Maar zonder gekheid, eenmaal met het radiovirus besmet gaat het nooit meer over. Zo ook bij Maarten. Daarnaast heeft hij de krankzinnige behoefte allerlei gezongen identificaties van radiostations te verzamelen. Dit verschijnsel, ook wel jingle genoemd, is voor hem een obsessie. Ook al heeft ie een stationnetje waar alleen de buurman naar kan luisteren, de jingles zullen altijd van kwaliteit zijn. Over kwaliteit gesproken - knap bruggetje- , Maarten neemt geen genoegen met zomaar wat muziek op de zender. Nee, hij heeft het idee opgevat, net als Richard, om een zogenaamde “kwaliteitsnorm” toe te kennen aan muziek. Dit om er voor te zorgen dat er uitsluitend goede muziek te horen zal zijn. Ook op  Radio Oude Stijl zal hij het er vaak over hebben. Tenslotte zegt Maarten: Veel plezier op de site en laat van je horen! (dat deed ik bijvoorbeeld met deze afgezaagde stentor! Niet alleen op de radio maar ook op TV, onbedoeld weliswaar……)

Tsja, Richard… eigenlijk is alles aan Richard een beetje supersized. En dat dat geldt zeker voor zijn mening die hij dan ook niet onder stoelen of banken kán steken: veel te groot! Hij is op zeer jonge leeftijd al besmet geraakt met het radiovirus en is sindsdien ontoerekeningsvatbaar als het om radiozaken gaat. Om een beter beeld te krijgen van zijn leeftijd verklappen we dat hij claimt dat hij zich radio Veronica nog als zeezender kan herinneren, op 31 augustus heeft hij het dan ook altijd nog een beetje moelijk… Om dat trauma te kunnen verwerken is hij op 11 jarige leeftijd zelf on-air gegaan (tot groot verdriet van de buurt die accuut geen televisieontvangst meer had), en eigenlijk nooit meer off-air geweest. Toen hij in Nederland echt nergens meer terecht kon, hebben radiostations in Belgie, Noorwegen en Australië zijn kunsten openbaar gemaakt. Net als Maarten heeft hij een ziekelijke diepgaande, wetenschappelijke belangstelling in radiovormgeving. En dan die kreet ‘kwaliteitsmuziek’. Ik ben bang dat je daar nog wel meer over gaat horen…